Δέκα ερωτήσεις για τον συγγραφέα Σπύρο Γεωργίου και το βιβλίο του “Με ξύλινα σπαθιά και οαγωτό βανίλια“.

1. Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς. 

Είμαι ο Σπύρος Γεωργίου, συνταξιούχος ηλεκτρολόγος εναερίων, υπογείων και υποσταθμών εσωτερικού χώρου της ΔΕΗ. Από παιδί, όμως, η μεγάλη μου παρέα ήταν πάντα οι λέξεις. Όλο και κάτι έγραφα — μικρές ιστορίες, ερωτικά γράμματα, εικόνες, συναισθήματα. Ίσως γιατί έτσι κρατούσα ζωντανά όσα με συγκινούσαν.

2. Συστήστε μας τον βιβλίο σας “Με ξύλινα σπαθιά και παγωτό βανίλια”.

Το βιβλίο είναι ένα ταξίδι πίσω στην εποχή της αθωότητας: στο γέλιο, στη ξεγνοιασιά, στις πρώτες ανακαλύψεις και στα ατέλειωτα παιχνίδια της «συμμορίας» μας στα προσφυγικά της Δεξαμενής Αιγίου. Είναι μια προσπάθεια να ανασυνθέσω εκείνες τις μέρες του καλοκαιριού, όπου ένα ξύλινο σπαθί μας έκανε  δυνατούς, γενναίους  και ένα παγωτό βανίλια ήταν αρκετά για να νιώσουμε  βασιλιάδες.

3. Τι σας ώθησε να γράψετε ένα βιβλίο που εκτυλίσσεται ειδικά στη γειτονιά των προσφυγικών της Δεξαμενής στο Αίγιο;

Με κινητοποίησαν οι παιδικές μου αναμνήσεις — μια ολόκληρη εποχή τόσο διαφορετική και τόσο τυχερή για όσους τη βίωσαν. Η μυρωδιά του βρεγμένου χωματόδρομου μετά το πέρασμα της καταβρεχτήρας του Δήμου. Η κουρασμένη, ιδρωμένη συμμορία  μας από τα ατέλειωτα  παιχνίδια μας,  όπου καθόμασταν  στα σκαλιά των προσφυγικών τρώγοντας  ο ένας  με μια φέτα καρπούζι, ο άλλος με μια φέτα  ψωμί με πάστα ή με βιταμ και μπόλικη ζάχαρη ή λάδι ρίγανη και αλάτι. Και στις  διπλανές  σκάλες τα κορίτσια της γειτονιάς να γελάνε, να μας πειράζουν, να δίνουν νόημα σε όλα. Αυτές οι εικόνες έμειναν μέσα μου και έγιναν ιστορία.

4. Για ποιο λόγο να διαβάσουν οι αναγνώστες το βιβλίο σας; Τι θα θέλατε να κρατήσουν κλείνοντάς το;

Νομίζω πως οι αναγνώστες θα ανακαλύψουν πολλά κοινά και θα ταυτιστούν με τους μικρούς ήρωες του βιβλίου. Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν στιγμές όμορφες και δύσκολες, που με τα χρόνια ξεθώριασαν. Θα θυμηθούν πως κάποτε ήταν κι αυτοί παιδιά ευτυχισμένα, ανέμελα. Ίσως και να συγκινηθούν, γιατί εκείνα τα χρόνια είχαν και φτώχεια – μια φτώχεια που όμως δεν μας στέρησε τη χαρά, το γέλιο, τα  πειράγματα.

Αυτό που θα ήθελα να μείνει στον αναγνώστη, στην αναγνώστρια  είναι μια  παρότρυνση: ότι ο καθένας κι η καθεμιά  μπορεί να γράψει, τη δική του ή τη δική της μοναδική ιστορία. Γιατί όλοι κι όλες  κουβαλάμε μέσα μας ένα μικρό βιβλίο έτοιμο να γεννηθεί.

5. Αν συναντούσατε το παιδί που ήσασταν το 1965, τι θα του λέγατε;

Θα του ζητούσα συγγνώμη για όσα δεν έκανα με το πάθος που άξιζαν. Και ύστερα θα το παρακαλούσα να παίξουμε ξανά στα σκοτεινά πλατύσκαλα των προσφυγικών, κλέφτες κι αστυνόμους, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα.

6. Πιστεύετε ότι οι σημερινές παιδικές εμπειρίες μπορούν να είναι εξίσου “μαγικές”;

Κάθε εποχή αφήνει το δικό της μοναδικό αποτύπωμα. Η δεκαετία του ’60 ήταν η δική μας μαγική εποχή — μια εποχή μεγάλων αλλαγών στον κόσμο, που έφταναν και σε εμάς, έστω με καθυστέρηση. Σήμερα τα παιδιά έχουν άλλα εργαλεία, άλλους κόσμους να εξερευνήσουν. Παίζουν παιχνίδια για τη σωτηρία του πλανήτη, για την παραγωγή ενέργειας, για την εξάλειψη της φτώχειας. Παιχνίδια που ξεπερνούν τη φαντασία μου και δείχνουν μια γενιά με προχωρημένη σκέψη. Άρα ναι· κάθε εποχή γεννά τη δική της μαγεία.

7. Αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ο Λουντέμης, ο Καζαντζάκης, η Λιλή Ζωγράφου, ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Eric-Emmanuel Schmitt, ο Ιάκωβος Καμπανέλης.

8. Αγαπημένο σας βιβλίο;

Ένα παιδί μετράει τα άστρα, οι Άθλιοι. η αυλή  των θαυμάτων, τα δεκανίκια του καπιταλισμού, Αγαπητέ Θεέ…

9. Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η θέση του βιβλίου στην εποχή μας;

Δυστυχώς, πολλές φορές βρίσκεται στις αραχνιασμένες βιβλιοθήκες. Το παράδοξο είναι πως έχουμε πάρα πολλούς Έλληνες συγγραφείς — άρα και πολλά βιβλία — αλλά όχι το ανάλογο αναγνωστικό κοινό. Έχουν χαθεί εκείνες οι όμορφες εικόνες ανθρώπων να διαβάζουν σε ένα παγκάκι, σε ένα καφέ ή στην παραλία. Εύχομαι να επιστρέψουν κάποτε.

10. Σκέφτεστε να γράψετε κι άλλο βιβλίο;

Γράφω από μικρό παιδί και όσα έγραφα τότε είναι μια άλλη ιστορία. Φυσικά και θα συνεχίσω να γράφω. Δεν θα σταματήσω τώρα, που γνώρισα το ΗΔΥΦΩΝΟ και την εκλεκτή κυρία Μαρία Παναγιωτακοπούλου, που με ώθησε να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο!